«الحسن بن احمد بن عبدالغفار الفارسی الفسوی ابوعلی» (288- 377هـ / 900- 987م) دانشمند علوم عربی و نحودان برجسته ایرانی و خطه فارس است که بیشتر دیدگاه‌هایش در زمینه علوم عربی بویژه علم نحو، تا حد زیادی ناشناخته باقی مانده و همین موضوع باعث شده است تا جایگاه والای او در بین دانشمندان علوم عربی آن‌گونه که شایسته اوست، مد نظر قرار نگیرد، درحالی که منزلت والای ابوعلی مؤید دانشمندان بزرگ بوده و حتی «یاقوت حموی» در معجم الادباء، او را یگانه روزگار دانسته و «ابوعلی عبدی» نیز او را در علم نحو از سیبویه تواناتر برشمرده است. هدف مقاله حاضر معرفی ابوعلی فارسی به عنوان یکی از نوابغ و نظریه پردازان اصلی علم نحو عربی و آشنایی هرچه بیشتر با دیدگاههای نحوی متمایز او براساس روش توصیفی- تحیلی است. نتایج نشان داد که ابوعلی فارسی مذهب نحوی متفاوتی نسبت به دیگر علمای این علم داشته و وجه برجسته آن، استنادش به قرآن و قرائت-های قرآنی در این خصوص است. با این حال، برخی وی را پیرو مذهب بغدادی، و برخی دیگر دنباله روی مذهب بصره خوانده‌اند؛ اساس دیدگاههای نحوی ابوعلی، قراءات هفتگانه است و از این مذهب عدول نمی‌کند.