بررسی کیفیت رابطه عقل و وحی از دیرباز مورد توجه اندیشمندان بسیاری ، چه در جهان اسلام و چه خارج از جهان اسلام بوده و هست . در این بین علمای مسلمان از گروه‌های مختلف مانند فلاسفه ، متکلمین ، فقها و عرفا نیز با تکیه بر اصول خاص خود سعی در تبیین این موضوع داشته‌اند . در این مسیر برخی اصالت را به عقل و استدلال داده و دین را در گوشه عزلت نشانده‌اند و جماعتی نیز وحی و آموزه‌های دینی را اصیل دانسته‌اند و عقل و دستاوردهای آن‌را ناکارآمد جلوه داده‌اند .
سرشناس‌ترین فیلسوفی که در تبیین تعامل و هماهنگی بین حکمت و شریعت سعی بلیغ داشت ، صدرالمتألهین شیرازی است . او با وجود دفاع تمام قد از حریم عقل و فلسفه معتقد بود که این منبع معرفتی هیچ‌گاه نمی‌تواند به تنهایی انسان را به شناخت تام حقایق برساند و او را به کمال مطلوب نائل کند ، بلکه وحی و آموزه‌های وحیانی متممی هستند برای عقل و دستاوردهای آن ، و انسان کامل باید با دو بال عقل و وحی به سیرو سلوک بپردازد .