القای حس بی­هویتی و سردرگمی و عدم وجود نشانه‌های خوانا و آشنا در فضاهای شهری معاصر نتیجه رشد و گسترش بی‌رویه این شهرها است. در مقابل، آنچه امروزه در بسیاری از شهرهای معاصر شاهد هستیم، تلاش در بهره‌گیری از عناصر و بناهای تاریخی است که در اثر گذر زمان دارای معناها، ارزش‌ها و پیام‌های شناخته‌شده‌ای هستند. عملکرد این بناها به‌عنوان نشانه‌های شهری عنصری قابل‌توجه در خوانش و تفکیک هویت کالبدی و فرهنگی شهرها از یکدیگر است. در این میان بناهای مذهبی ازجمله حرم بزرگان و پیشوایان دینی که به‌عنوان مکان‌های شناخته‌شده همواره مرکز بسیاری از رویدادهای تاریخی-مردمی بوده‌اند. بنابراین هدف اصلی پژوهش حاضر بررسی نقش این اماکن مذهبی در شکل‌دهی به هویت شهرهای ایرانی است که در نمونه موردی حرم شاهچراغ^(ع) شیراز موردمطالعه قرارگرفته است. مقاله حاضر سعی دارد تا ضمن یافتن مؤلفه‌های هویت‌بخش موجود در این اماکن به ارائه زمینه‌های مؤثر حرم شاهچراغ^(ع) به‌عنوان نشان‌هایی کالبدی-فرهنگی در هویت شهر شیراز بپردازد. لذا با استفاده از روش پژوهش توصیفی و علی از تکنیک‌های دلفی و روش تحلیل سلسله مراتبی، به رتبه‌بندی و ارزش‌گذاری مؤلفه‌ها و سنجه‌های واجد ارزش در خلق و بازشناسی هویت شهری شیراز پرداخته‌شده است. یافته‌های پژوهش نشان می‌دهند که ارزش‌های اجتماعی و فرهنگی و فضاهای دست‌نخورده و الگوی معماری بنا با یک ایوان ستون‌دار چوبی و حیاط این مجموعه بیش‌ترین تأثیر را در هویت بخشی به حرم مطهر دارا است و پس‌ازآن مؤلفه‌های دیگر کالبد-عملکردی، و رویدادهای آشنای مذهبی در ساخت تصویر ذهنی افراد (ساکنان و مسافران) و درنتیجه خوانش قوی‌تر هویت شیراز تأثیرگذارند.