ارتباط با خالق آفرینش یکی از نیاز‏های همیشگی بشر بوده و در تمام ادیان الهی نیاز به پرستش یک ربّ احساس شده است. شکل تکامل‏ یافته ‏ی این نیاز را در دین مقدس اسلام و به ویژه در میان شیعیان می ‏توان دید. بی‏ تردید شیعه فصلی از بقای خود را مرهون نیایش است آن‏جا که زبان نیایش به عنوان یک ابزار و شیوه‏ ی تبلیغ دین در زمان امام چهارم سید الساجدین برگزیده می ‏شود تا به همگان اثبات کند که شکوه مناجات جان‏ های خسته و دل‏ های بی‏قرار را تسلی می ‏دهد. آیات قرآن و احادیث ائمه‏ ی معصوم علیهم السلام آیینه ‏ی تمام ‏نمای اصول و مبادی نیایش بوده و انعکاس دهنده‏ ی آموزه ‏هایی است که به‏ کار گیری آنان در جهت اعتلای روح آدمی، برآورده شدن نیازهای مادی و معنوی افراد و تقرب به درگاه لایزال الهی نقشی مهم و بی ‏بدیل ایفا می ‏کند. امام هشتم شیعیان جهان نیز به فراخور ایام، حالات مسلمین و آلام جسمی و روحی آنان دعا‏هایی را عرضه داشته ‏اند که تمسک جستن به آن بی ‏تردید گره ‏گشای بسیاری از مصائب و مشکلات بوده و پادزهری بر زخم ‏های روحی و جسمی افراد جامعه است. هدف از انجام این پژوهش تحلیلی- توصیفی واکاوی نقش دعا در سلامت روحی افراد با نگاهی دقیق به مهم‏ترین آداب، اصول و بنیان‏ های نیایش صحیح در سیره ‏ی عملی امام رئوف علی بن موسی الرضا علیه السلام است.